Motivatie Nul

Resultaat deze week 1 hele sollicitatiebrief eruit gestuurd. Daarnaast een jurk, zonnebril en een paar kaarten voor het Open Air festival rijker. De motivatie is dus nog erg ver te zoeken! Ik heb deze week vooral gemerkt dat het wel heel verleidelijk is om andere dingen te gaan doen, dan de zoveelste vacature site te bezoeken. Een functie te vinden, die op basis van de header helemaal binnen jouw profiel past, maar wanneer je dan verder leest een functie is waarbij ze op zoek zijn naar iemand met minstens vijf jaar ervaring (medior). En dat je dan denkt, ik hoop echt niet meer op dat niveau te werken als ik vijf jaar relevante ervaring rijker ben. Volgende week moet er echt even gas op, want op deze manier is solliciteren een dure bezigheid.

Ik wil nog wel even een irritatiepuntje van deze week aangeven. Waarom durven mensen niet te zeggen dat ze werkloos zijn? Veel gebruikte uitdrukkingen tegenwoordig; ‘Ik ben werkzoekende’ of ‘Ik zit even tussen twee banen in’. Het komt op hetzelfde neer, je verpakt het alleen iets leuker. Deze mensen hebben een negatieve stereotypische gedachte met betrekking tot werklozen en willen zich hier niet mee associëren. Terwijl vooral in deze tijd dit stereotype totaal niet meer opgaat. Werkloos zijn is niks om je voor te schamen!

Startpunt

‘De jongeren in Nederland worden het hardst getroffen in Nederland. 137.000 jongeren zitten zonder werk, wat wijst op een 15,7 procent jeugdwerkloosheid in Nederland. Dit percentage is twee keer zo groot als de totale werkloosheid’. Berichten zoals deze komen zeker wekelijks voorbij in de media. En nu ik aan mijn zoektocht begin naar mijn eerste ‘serieuze’ baan, zijn dat niet de berichten die mij in de stemming brengen om achter de computer te gaan zitten om het internet af te gaan zoeken naar vacatures. Maar, gij die niet zoekt, zal niet vinden! Dus met zoveel mogelijk goede moed als ik kan vinden, begin ik mijn zoektocht naar die ene baan voor mij.

Wanneer ik mijn omgeving op de hoogte stel van mijn plan om dan toch echt een keer serieus mijn schouders te gaan zetten onder de zoektocht naar deze ene baan, zijn de mening zeer verdeeld. De eerste reacties waren positief; ‘Het werd eens tijd’ en ‘Als jij daar niet op je plek zit, dan ben jij de enige die daar iets aan kan doen’. Totdat ik het voorlegde aan een oud-studiegenootje van mij. Haar reactie: ‘Waarom zou je nu op zoek gaan naar een nieuwe baan? Je hebt een vast contract, dat gooi je toch niet zomaar weg in deze tijd! Kijk hoeveel moeite ik doe en ik zit nog steeds thuis’. Ik begreep waar zij vandaan kwam met deze reactie, maar ik zie het gewoon anders.

Op dit moment zitten eigenlijk maar weinig van mijn vrienden op de juiste plek als het gaat om werk. De één werkt zwaar onder zijn niveau en de ander heeft een functie buiten zijn of haar interessegebied, die niks te maken heeft met de eerder afgeronde studie. En de meeste hebben het ook maar gewoon geaccepteerd dat dit de realiteit is. Ze verdienen hun geld en halen voldoening uit alles naast hun werk. Afgelopen anderhalf jaar ben ik ook op deze manier door gekomen en eigenlijk vond ik het ook wel even goed zo. Naar jaren achter elkaar doorleren, zonder vertraging, wou ik nog even genieten van de vrije tijd, voordat ik begon aan mijn werkende leven. Want werken dat doe ik nog tot mijn 75^e, als ik mazzel heb.

Na mijn terugkomst uit Cuba kwam dan toch echt het keerpunt, ik wil geen genoegen meer nemen met mijn huidige baan. Het wordt tijd dat ik de voldoening uit mijn baan haal, die ik destijds ook haalde uit mijn opleiding. Dus sla ik mijn computer open op zoek naar vacatures, maar waar te beginnen?